Причини и ризик фактори Печати

Малигни тумори на меките ткива

Мекоткивните саркоми се малигни тумори на мускулното, сврзното, масното и неуроваскуларното ткиво.

Епидемиологија

Во цел свет, приближно 7000 нови саркоми се дијагностицираат секоја година. Тие учествуваат со 1-2% од сите малигни солидни тумори кај возрасните и со 15% од сите солидни тумори кај децата.

Туморите имаат свој пик на инциденца кај возрасните и тој е во петата деценија од животот. Најчеста локализација на мекоткивните саркоми е на долните екстремитети (40%), потоа на трупот (30%), на горните екстремитети (15%) и на главата и вратот (15%).

Инциденцата на мекоткивните саркоми во Европската Унија е 1-3/100.000 годишно, а морталитетот е 0,6-0,8/100.000 годишно.

Мекоткивните саркоми се дијагностицираат во сите возрасни групи, но почести се кај постари пациенти со пик-инциденца во петтата декада.

Причини и фактори на ризик за туморите на меките ткива

Како и за другите карциноми, така и за мекоткивните саркоми, причините за нивното јавување не се познати. Но, постојат одредени фактори на ризик, кои ја зголемуваат можноста за појава на овие малигни заболувања кај одредени лица.

Сепак, присуството на еден или повеќе фактори на ризик, не значи и сигурно заболување од овие малигноми.

Исто така, заболуваат и лица, кои немаат ниту еден фактор на ризик.

Како докажани фактори на ризик за мекоткивните саркоми се:

Траума

Траумата се наведува како етиолошки фактор за настанување на мекоткивните саркоми. Така, забележено е дека појавата на саркоми е почеста на лузните од изгореници, на оперативни места, места на фрактура (скршеница) и во близина на метални и пластични импланти (протези).

Професионални хемиски канцерогени супстанции

Професионална изложеност на хемиски и индустриски супстанции (азбест, нафтени деривати и друго), изложеност на радон, хром, ураниум, никел и други, го зголемуваат ризикот за појава на мекоткивни саркоми.

Изложеноста на хемиски канцерогени, како што се: винил хлорид, инсектициди базирани на арсен, хербициди и хлорфеноли, во некои студии, е асоцирана со 6 пати поголема инциденца на мекоткивни саркоми.

Претходна радиотерапија

Претходно спроведената радиотерапија, исто така, е поврзана со зголемена инциденца на саркоми, посебно фибросарком, остеосарком и малигни фирбохистиоцитом. Овие секундарни, зрачно идуцирани саркоми може да се јават по период од неколку, па до 25 години од спроведениот зрачен третман, а најчесто се јавуват по спроведена радиотерапија за карцином на дојката, карцином на грлото на матката и кај лимфомите.

Долготраен лимфедем (лимфна стаза)

Долготрајното присуство на лимфедем на раката, кој е често компликација на радикалната мастектомија (отстранување на дојката), може да придонесе за појава на лимфоангиосарком (Stewart-Treves синдром).

Генетска предиспозиција

Нема сигурни податоци кои укажуваат на генетската предиспозиција за појавата на саркомите, но познато е дека саркомите се почести кај генетски преносливи болести како што се: базал невус синдром, туберозна склероза, фамилијарна цревна полипоза и други.

Специфични хромозомски промени се откриени кај многу типови мекоткивни саркоми, како и алтерации во RB-1 и p53-гените.