• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size
Видови на тумори
Болест со многу лица – акромегалија - Лекување Печати
Индекс на артикл
Болест со многу лица – акромегалија
Патофизиологија
Клиничка слика
Дијагноза
Диференцијална дијагноза
Лекување
Сите страници

Лекување

Сите пациенти со дијагностицирана акромегалија мора да се лекуваат.

Терапијата има за цел да ја оневозможи прогресијата на болеста и да ги превенира касните компликации.

Целта на терапијата е отстранување или уништување на хипофизниот тумор, нормализација на секрецијата на хормонот за раст, и одржување на нормална функција на адено и неврохипофизата.

За повеќето пациенти со акромегалија, иницијална (почетна) терапија на избор е оперативно отстранување на аденомот т.е трансвеноидална селективна аденомектомија, со оглед на тоа што таа дава висок процент на успех, брзото намалување на нивото на ХР (во период од 72 часа), мала инциденца на постоперативен хипопитуитаризам, како и низок степен на оперативен морбидитет.

Кај големите тумори кои се проширени и надвор од хипофизата, помовој пат некогаш не е можно да се отстрани во целост патолошкиотм процес, па во тој случај е неопходно хируршкиот зафат да се изведе со краниотомија т.е. со товарање на черепот.

Кај пациентите кај кои со хируршкиот зафат не е постигнато целосно отстранување на туморот, може да се применат и други тераписки мерки како што се зрачната терапија и терапијата со лекови.

Зрачната терапија не се применува како иницијален (прв) третман, бидејќи времето кое е потребно за нормализацијата на нивото на ХР по радиотерапијата, е долго и се движи во опсег од 5 до 10 години. Појавата на хипопитуитаризам, после примената на зрачната терапија е честа. Затоа, генерално овој вид на терапија е резервиран за пациенети со перзистирачка секреција на ХР, по спроведената хипофизна микрохирургија.

Примената на агонистите на допамин - бромокриптин во терапијата на акромегалијата воглавно даба добри резултати, но само кога се дава во комбинација со другите, горе наведени видови на лекување. Со примената на бромокриптинот се постигнува редукција на нивото на ХР кај 60-80% од пациентите, но пад на концентрацијата на вредности под 10 ng/ml се постигнува само кај 35% од пациентите, односно кај 21% под 5ng/ml.

Нивото на IGF1 се враќа на нормала само кај 8% од пациентите. Редукцијата на големината на туморот е исто така ретка. Сето ова прави да агонистите на допамин немаат широка примена во терапијата на акромегалијата, односно примарно се индицирани кај пациети кај кои со примената на хируршкиот третма и со зрачењето не е постигната адекватна редукција на ХР.

Примената на долгоделувачкиот аналог, сандостатин-ЛАР се покажала како ефикасна во терапијата на акромегалијата. Оваа терапија кај поголемиот број на пациенти успешно го намалува нивото на хормонот за раст (ХР) и на IGF1 кое достига нормални вредности, а кај некои доведува и до намалување на големината на туморот.

Привремените несакани ефекти од оваа терапија се минимални. Најчесто се јавува локална болка на местото на инјектирањето на лекот, стеатореа (масна столица), абдоминални грчеви, а при долготрајна примена и холелитијаза (каменчиња во жолчната кеса или жолчните каналчиња).

Улогата на овој лек во примарнатото лекување на болните со акромегалија сеуште не е јасно дефинирана и се чини дека сандостатин-ЛАР е сепак значително покорисна помошна терапија, по неуспешен хиуршки и/или зрачен третман.

Генерално гледано може да се заклучи дека медикаментозната терапија како примарен вид на лекување, воглавно е индицирана кај постари лица, кај лица кај кои е хируршката интервенција контраиндицирна, или кај лица кој одбиваат оперативен третман.

Денес медикаментозната терапија претежно се применува како предоперативна припрема на макроаденомот или пак како постооперативна терапија, во случаи кога не е постигнато тотално хируршко отстранување на туморот.