• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size
Видови на тумори
Болест со многу лица – акромегалија - Клиничка слика Печати
Индекс на артикл
Болест со многу лица – акромегалија
Патофизиологија
Клиничка слика
Дијагноза
Диференцијална дијагноза
Лекување
Сите страници

Клиничка слика

Акромегалијата е ретка, подмолна хронична болест, кај која развојот на симптомите се одвива постепено во тек на повеќе години (од 5 до 10 години), пред да се постави дијагнозата.

Клиничката презентација на акромегалијата е многу типична и е последица од делувањето на хормонот за раст на периферните ткива и на метаболизмот , како и последица на локалните манифестации кои се јавуваат од присутниот тумор.

Инцијалните (почетните) симптоми се: зголемување на шаките и стопалата, задебелување на усните, задебелување и зголемување на јазикот (макроглосија), задебелување на меките делови на носот и создавање на набори на челото, што доведува до карактеристичен груб изглед на лицето.

Овие промени се придружени и со зголемено потење, неподнесување на топлина, појава на масна кожа, замор, малаксаност, поспаност и зголемена телесна тежина.

Со понатамошното траење на болеста доаѓа и до промени на коските и `рскавиците, првенствено на коските на главата и лицето.

Овие промени подразбираат задебелување на черепот, зголемување на фронталните синуси, што доведува до испaкнување на супраорбиталните лаци, потоа, зголемување на носот, испакнатост на долната вилица со зголемен проред меѓу забите и со проблеми во гризењето и исхраната.

Промените на шаките и стопалата се типични и предоминантно се последица на растот на меките ткива. Шаките и стопалата се зголемени, гломазни, задебелени, со затапени прсти како ашов. Болните се жалат на зголемување на бројот на чевлите, на ракавиците, на шеширите, како и на големината на прстените.

Кожата кај пациентите е задебелена, масна и влажна. Честа е појава на акни, себороични цисти, појава на akantozis nigrikans-a на вратот и во пазувите, како и хипертрихоза кај жените. Опишаниве коскено- `рскавични промени можат со тек на време да доведат до појава на артралгии (болки во коските), како и развој на дегенеративен артритис на ` рбетниот столб, колковите и колената. Околу 70% од болните се жалат и на парестезии (трнење на рацете), кои се обично последица на синдромот на карпалниот тунел, односно последица на компресија на n. medianus од страна на околното сврзно ткиво.

Ретко се јавува сензомоторна невропатија. Околу половина од пациентите се жали на постоење на фотофобија.

Ексцесната продукција на хормонот за раст доведува и до генерализирана висцеромегалија (зголемување на внатрешните органи и ткива во телото), но воглавно без пореметување на функцијата на тие органи и ткива.

Струмата е присутна скоро кај сите болни, а во 3% до 7% е присутна и хипертиреоза.

15% од пациентите имаат кардиомегалија (зголемено срце), која најчесто е последица на постоечката хипертензија, на атеросклерозата или поретко на директното влијание на хормонот за раст таканаречена акромегалична кардиомиопатија.

Интолеранцијата на гликозата и хиперинсулинемијата се присутни кај повеќе од 50% од болните. Таа се манифестира со појава на дијабет (шеќерна болест) и ретко се сретнува за време на поставувањето на дијагнозата.

Хипотироидизмот е често присутен, и може да биде последица на туморскиот раст и компресијата на гонадотропните клетки на аденохипофизата, но придружна хиперполактинемија (во 20-30%) односно на пролактинот слични ефекти на екстензивната секреција на хормонот на раст.

Галактореата е ретко присутна и обично се јавува кај жени со мешан тип на аденом, додека 10% од мажите имаат гиекомастија.

Покрај симптомите и знаците кои се јавуваат како последица на зголемената секреција на хормонот за раст, можат да бидат присутни и симптоми и знаци на туморска експанзија (ширење). Така, пациентите се жалат на главоболки кои се обично неспецифични, ја опфаќаат целата глава или се јавуваат во одреден дел. Главоболките може да бидат постојани или интермитентни (со прекини). Со тек на време, главоболките стануват постојани и поинтензивни, често пропратени со мачнина, гадење и повраќање.

Со ширењето на аденомот надвор од турското седло (sella turcica) може да дојде до ослабување на видот, испади во видното поле, а во најтешки случаи и до слепило.

Туморот со својата големина може да предизвика и компресија на кранијалните нерви, на хипофизалната петелка и на хипоталамусот, што може да доведе до пореметување на сонот, на апетитот, на телесната температура, но и до пореметување на секрецијата на хипоталамусните хормони.

Промените во крвните садови можат да довдат до послаба исхранетост на туморот, инфаркти и крварења во самиот тумор, односно до развој на апоплексија на туморот.