• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size
Видови на тумори
Третман на нефробластом Печати

Во изминативе 25 години направен е голем напредок во третманот на нефробластомот.

9 од 10 деца се успешно лекуваат со хиругија, хемотерапија и понекогаш со радиотерапија.

За одредување на најадекватна тераписка опција за одреден пациент, се разгледуваат многу фактори, како на пример: стадиумот на болеста, хистолошкиот тип и градусот на туморот, возраста на пациентот, неговата општа состојба и други фактори. Секој пациент треба да се разгледува одделно и да се избере за него најдобрата тераписка опција.

Во третманот на нефробластомот се применувааст повеќе тераписки модалитети, како што се хирургијата, радиотерапијата и хемотерапијата. Обично третманот на нефробластомот е мултидисциплинарен. Тоа значи дека дека во третманот се комбинираат следниве расположиви тераписки опции.

  • хируршки третман,
  • радиотерапија,
  • хемотерапија.

Хируршки третман

Радикалната нефректомија (целосно хируршко отстранување на бубрегот) е примарен третман. Тој се спроведува во сите стадиуми на болеста, а тоа значи дека се изведува и кај пациенти со метастази во далечните органи и ткива (стадиум IV на болеста).

Кај билатерален тумор се практикува комплетна ресекција на повеќе зафатениот бубрег и хеминефректомија (отстранување на половина бубрег) на другиот, помалку зафатен бубрег.

Хируршката ресекција на белодробните метастази се одлага за најмалку 6 месеци после операцијата на примарниот тумор, и по спореведената системска хемотерапија и радиотерапија на белите дробови.

Радиотерапија

Се спроведува постоперативна радиотерапија во стадиум II и III на болеста. зрачниот волумен се одредува според клипсите кои се пласираат за време на оперативниот зафат.

Во текот на изминатите неколку декади, со воведувањето на сè пософистицирани и попрецизни техники на зрачење, постигнат е огромен напредок во радиотерапијата. Со овие модерни техники на зрачење се постигнува прецизно доставување на повисока доза во пределот на туморкото лежиште, а минимално озрачување на околните ткива. Исто така, се постигнува и подобра локална контрола, како и помалку акутни и доцни несакани ефекти.

Тродимензионалната конформална радиотерапија (3Д КРТ) користи компјутерски софтвер за интегрирање на КТ снимките од внатрешните ткива и органи на пациентот. Тоа овозможува попрецизно формирање на високата волуменска радијациона доза. 3Д КРТ на тој начин ги намалила како акутните, така и доцните несакани токсични ефекти врз нормалните ткива и околни органи кај децата со нефробластом, а од друга страна се постигнала повисока кумулативна доза во пределот на туморското лежиште и регионалните лимфни јазли.

Се спроведува надворешната радиотерапија. Тоа е локална терапија, која ги уништува карциномските клетки само во регијата која се озрачува. Се спроведува со специјални машини (линеарни акцелератори), кои произведуваат рендгенски зраци со висока енергија. Зраците минуваат низ телото на пациентот од надвор и затоа се нарекува надворешна радиотерапија.

Планирањето на зрачната терапија се изведува со помош на КТ симулација. Во зрачното поле се вклучува туморското лежиште, кое е означено со клипси, кои се поставени за време на операцијата, како околните лимфни јазли, а внимателно се избегнува озрачувањето на другиот, здрав бубрег.

Тоталната туморска доза е 10 Gy.

Ако се присутни белодробни метастази, се озрачуват целите белит дробови до тотална доза од 12 Gy.

Хемотерапија

Хемотерапијата се покажала ефикасна и се применува во сите стадиуми на болеста. Во прв стадиум се аплицираат цитостатиците дактиномицин и винкристин, а во понапреднатите стадиуми, особено при неповолна хистологија, се вклучува доксорубицин и циклофосфамид во траење од 15 до 18 месеци.

Лекување на унилатерален Wilms-ов тумор

Изборот на терапијата зависи од стадиумот на болеста, кој пак се базира на хистологијата на туморот, на зафатеноста на лимфните јазли и успешноста на хируршкото отстранување на туморот.

Терапијата се состои од хируршки третман во комбинација со хемотерапија и понекогаш со радиотерапија.

Кога постои унилатерална болест, која се јавува кај 90% од сите случаи, хируршки се отстранува целиот бубрег, се врши проверка на другиот бубрег и се зема биопсија од лимфните јазли.

Операцијата се изведува преку абдоминален рез кој овозможува преглед на двата бубрега и лесен пристап до долната шуплива вена. Кога хирургот ќе се увери дека не постои тумор на другиот бубрег, се пристапува кон следниов низ на хируршки постапки: мобилизаација на дебелото црево, преглед на големите крвни садови: (аорта, долна шуплива вена, бубрежна артерија и вена), откога ќе се провери дали евентуално постои тумор во реналната вена и долната шуплива вена се подврзуваат бубрежните крвни садови, и на крај се отстранува туморот заедно со целиот бубрег.

Хемотерапијата се спроведува во зависност од хистолошкиот тип на туморот, како и од хируршкиот стадиум на болеста. Најчесто при хемотерапијата се користат винкристин, актиномицин Д и доксорубицин.

Хемотераписките протоколи се состојат од примена на винкристин во тек на 10 дена во стадиум I на болеста, примена на комбинација на винкристин и актиномицин Д во тек на 6 месеци, кај стадиум II на болеста, и комбинација на винкристин, актимицин Д и доксорубицин во тек на една година, кај стадиум III и IV на болеста.

Од 2002 година, во повеќе земји во светот, се спроведува предоперативна хемотерапија кај сите Wilms-ови тумори.

Радиотерапијата се спроведува при локално напреднат тумор на бубрегот, како и при метастази во белите дробови, кои не дале целосен одговор на применетата хемотерапија.

Кај тумор кој се проширил во долната шуплива вена и кој не реагира на хемотерапија, понекогаш истовремено се изведуваат и комплекси васкуларни хируршки интервенци.

Лекување на билатерален Wilms-ов тумор

Кај билатералниот Wilms-ов тумор, прво се прави биопсија (отворена -хируршка или пункциона) на двата бубрега, а потоа следи предоперативна хемотерапија, со цел да се намали туморот, а со тоа и да се минимизира опсежноста на оперативниот зафат.

Основна цел на хируршкото лекување е да се сочува функционалното бубежно ткиво со истовремено отстранување на целиот тумор.

Кај предиспонирачките синдроми (на пример кај Denys-Drash синдром), кај кои со тек на време секогаш доаѓа до зафаќање на двата бурега, иницирана е билатерална нефректомија, после која следи хемодијализа или перитонеална дијализа.

Пресадување на бубег доаѓа во предвид по двегодишен период, без повторно јавување на основната болест.

Овие тераписки шеми за унилатералната и билатералната болест се направени врз основа на истражуавањата спроведени во Велика Британија.

Другите шеми, кои се воведени во другите земји се базираат на исти основни принципи, но се разликуваат во балансирањето мешу хемотерапијата и радиоерапијата. Така на пример, со шемата на International Society of Paediatric Oncology, се постигнуваат слични тераписки резултати, користејќи помалку радиотерапија, а повеќе хемотерапија. Тие спроведуваат предоперативна хемотерапија со винкристин и доксорубицин (адриамицин) како би се намалил ризикот од руптура на туморот и потребата од дополнителна радиотерапија, а во стадиум IV на болеста не применуваат рутинско озрачување на целите бели дробови. Озрачувањето на туморското лежиште не го спроведувале кај наод на негативни регионални лимфни јазли, а иако бил процентот на локални рецидиви поголем, целокупниот процент на преживување бил ист, најверојатно како резултат на подобрување на хистологијата на туморот со предоперативната хемотерапија.