• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size
Видови на тумори
Терапија на не-Хочкинови лимфоми (НХЛ) Печати
Индекс на артикл
Терапија на не-Хочкинови лимфоми (НХЛ)
Моноклонални антитела и нивна примена
Сите страници

Терапијата на НХЛ е покомплицирана, во споредба со онаа кај ХЛ.

Терапија според “работната формулација“

Низок степен на малигнитет

Стадиум I и II на болеста

Кај овие стадиуми на болеста се користи радиотерапија на зафатената регија. Радиотерапијата ги дава следниве резултати: 10 годишното преживување е околу 60%, кај пациентите со стадиум I на болеста, и 40% кај пациенти со стадиум II на болеста.

За жал, само 15-20% од пациентите се дијагностицираат во овие почетни стадиуми на болста.

Стадиум III и IV на болеста

Пациентите во стадиум III и IV на болеста, кои се без присутни симптоми (асимптоматски) само се следат. Третманот започнува ако болеста почне да прогредира, ако туморот е голем, или ако се заканува опасност од опструкција на крвни садови или органи, од страна на туморот. Во тие случаи се применува хемотерапија (CVP протокол – cyclophosphamid, vincristin, prednisone), со или без примена на локална радиотерапија.

При појава на рецидиви, доколку ребиоспијата покаже дека туморот не поминал во повисок степен на малигнитет, се повторува истата терапија (ист хемотераписки протокол). Во случај да применетата хемотерапија не даде одговор, таа се прекинува и се воведува нов агенс-fludarabin, потоа interferon alfa, самостојно или во комбинација со цитостатици и/или терапија со моноклонални антитела.

Интермедијарен степен на малигнитет

При стадиум IA на болеста, радиотерапијата на зафатената регија дава излекување кај повеќе од 75% од пациентите.

Во сите останати стадиуми се користи хемотерапија (CHOP- cyclophosphamide, adriamycin, vincristin, prednisone), со или без дополнителна радиотерапија. Комплетно повлекување на болеста се постигнува кај 60-65% од лекуваните пациенти, а долгогодишно преживување – кај околу 40% од лекуваните пациенти.

Кај останатите 60% од пациентите, кај кои се јавува релапс на болеста, потребен е поагресивен третман, со примена на високи дози на цитостатици, со или без радиотерапија на целото тело и автологна трансплантација на коскената срж или матични клетки од периферната крв.

Пациентите со неповолни прогностички фактори се лекуваат уште од самиот почеток на овој начин.

Зрачните полиња кај не-Хочкин лимфомот немаат фиксен изглед како кај Хочкиновиот лимфом, туку индивидуално се обликуваат, во зависност од зафатената регија и големината на туморот. Се користи т.н. локрегионален третман. Обично се започнува со пошироки зрачни полиња, кои ги опфаќаат сите лимфни јазли над или под дијафрагмата, во зависност од тоа каде е локализирана болеста. Со вака широки полиња се остварува доза од 15 Gy, а потоа зрачните полиња се намалуваат. Така, кога туморот е локализиран под дијафрагмата, по остварување на доза од 15 Gy, се воведуваат странични полиња со цел да се заштитат бубрезите и `рбетниот мозок од прекумерна доза на зрачење, а по остварување на доза од 30 Gy, зрачењето продолжува со предно-задно намалено поле до вкупна доза од 44 Gy.

Висок степен на малигнитет

Стадиум I и II на болеста

Основна терапија за овие високо малигни лимфоми е хемотерапијата. Обично се даваат 3-6 циклуси на хемотерапија, најчесто CHOP – протоколот. По реализирањето на хемотерапијата, се прави евалуација на болеста и се оценува ефектот од применетата терапија. Потоа следува постхемотераписка (адјувантна) радиотерапија, која го опфаќа само заостанатиот тумор, по дадената хемотерапија. 10 годишното преживување со оваа комбинирана хеморадиотерапија изнесува 60-70%.

Стадиум III и IV на болеста

Кај стадиум III и IV на болеста, освен CHOP протоколот, како прва линија на терапија, се користат и други поагресивни протоколи, кои вклучуваат по 5-6 цитостатици. Но, 5-годишното преживување изнесува 30-35%, без разлика дали е даден CHOP или друг поагресивен протокол.

Кај одредени хистолошки типови на не-Хочкин лимфом (лимфобластичен и имунобластичен лимфом) е потребна профилакса на нервниот систем со цитостатик-метотрексат или со зрачење, поради високиот ризик за зафаќање на менингите (мозочните обвивки).

Иако резултатите од лекувањето не се така добри како кај ХЛ, сепак и кај НХЛ е постигнат значителен напредок во третамот, со зголемување на преживувањето за десетина проценти за секоја група, благодарение на изнаоѓањето на неповолните прогностички фактори и раната агресивна полихемотерапија, со трансплантација на матични клетки, со примената на имунотерапијата и итн.

Значајни резултати се постигнуваат и кај напреднати стадиуми, со висок степен на малигнитет (large cell) со примена на агресивна комбинирана терапија (полихемотреапија и радиотерапија). Овие форми, до скоро се сметаа за неизлечиви.