• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size
Видови на тумори
Хистопатолошка класификација - Лист 4 PDF Печати
Индекс на артикл
Хистопатолошка класификација
Страна 2
Страна 3
Страна 4
Страна 5
Сите страници

Малигни тумори на нервните обвивки

Малигните тумори на нервните обвивки се: neurofibrosarcom и малигни Schwanom.

Овие тумори учествуваат со 8% од сите мекоткивни саркоми. Најчесто се локализирани на долните екстремитети и ретроперитонеумот. Тие често достигнуваат големи димензии и се со висок степен на малигнитет, поради што спаѓаат во агресивни тумори.

Во третманот на овие мекоткивни тумори, најглавна улога има хирургијата, но обично третманот ги вклучува и другите тераписки модалитети како радиотерапијата и хемотерапијата.

Malignant fibrous histiocytoma

Ова е плеоморфен тумор со изразена тенденција за далечно метастазирање. Учествува со 10% од сите мекоткивни саркоми. Најзастапен е во доцната адултна возраст.

Основната терапија е хирургијата, која често се комбинира со радиотерапијата и хемотерапијата.

Synovial sarcoma

Ова е тумор по потекло од тендосиновијалното ткиво. Учествува со 8% од сите мекоткивни тумори. Најчесто е локализиран на долните екстремитети и во поплитеарната регија (регијата позади коленото).

Васкуларни саркоми

Васкуларните саркоми се: ангиосарком и лимфосарком. Тие претставуваат 2% од сите мекоткивни саркоми, а потекнуваат од ендотелот на крвните и лимфни садови.

Ангиосарком

Ангиосаркомот е агресивен тумор, кој има брз локален раст и брзо дава хематогени и лимфогени метастази. Често, по првичниот третман, брзо доаѓа до повторно о појавување на тумор, на местото каде бил и првично присутен (локален рецидив).

Ангиосаркомите може да бидат локализирани во било кој дел од телото, но почести се во кожата и меките ткива. Околу 60% од сите ангиосаркоми се локализирани на кожата. Најчеста локализација на кожните карциноми е главата и вратот. Ангиосаркомите во меките ткива учествуваат со 25% од сите ангиосаркоми, а оние локализирани на дојата учествуваат со 8%. Ангосаркомите може да се јават и во црниот доб, слезенката, коските или срцето.

Третманот на ангиосаркомот е мултидисциплинарен. Одлуката дали првично ќе се започне со хируршки третман, или со другите тераписки модалитети како самостојни или во комбинација со хирургијата, ја донесува стручен тим, составен од хирург, радиотерапевт и онколог.

Хируршки третман

Хируршката ексцизија е основен куративен третман за сите форми на ангиосарком. Дури и ако постојат далечни метастази, хирургијата може да биде изведена, со цел да се постигне контрола на примарниот тумор. Големината и проширеноста на ангиосаркомот тешко може да се одреди само со физикален преглед. Регијата која се ексцидира може да биде поголема отколку што тоа се очекувало во почетокот. Ова е посебно случај кај ангиосаркомите на скалпот (кожата на главата). Предоперативниот мапинг може да обезбеди подобри хируршки резултати. Ова подразбира земање на биопсии околу туморот, со цел да се осигураат најдобрите шанси за комплетно оперативно отстранување. Предоперативниот мапинг може да биде направен во амбулантски услови, пред да се комплетно оперативно отстрани туморот, или пак да се направи во операциона сала, за време на оперативната ресекција.

Неоадјувантна и адјувантна терапија

Неодјувантната терапија може да се спроведе со радиотерапија или хемотерапија или пак со радиохемотерапија (комбинирана радиотерапија и хемотерапија). Неодјувантната терапија се спроведува пред оперативниот третман, а има за цел намалување на туморската маса, намалување на шансите за локална имплантација на туморските клетки и намалување на ризикот од хематогено расејување и појава на далечни метастази.

Адјувантната терапија се спроведува по реализираниот оперативен третман, и тоа во случаи кога постои некомплетно отстранување на туморот или станува збор за вирокоградусен тумор. Радијациските дози дадени предоперативно (неоадјувантно) се обично пониски од оние кои се даваат постоперативно (адјувантно).

Радиотерапијата е локална терапија, која ги уништува карциномските клетки само во регијата која се озрачува. Се спроведува со специјални машини (линеарни акцелератори) кои произведуваат рендгенски зраци со висока енергија.

Според тоа, радиотерапијата има за цел постигнување на локална контрола на болеста, додека хемотерапијата има за цел да го спречи хематогеното расејување на туморот, или пак да ја контролира веќе постоечката метастатска болест.

Многу онколози применуваат и неоадјувантна хемотерапија кај пациенти со гранично неоперабилни тумори или во ситуации кога хемотерапијата, заедно со радиотерапијата може да ја намали туморската маса и на тој начин да овозможи попоштеден оперативен зафат. Намалувањето на туморската маса во преоперативниот третман, може да овозможи подобри козметички и функционални резултати од оперативниот третман, посебно при локализации на туморите на главата и вратот, каде козметичкиот ефект има големо значење.

Цитостатик на избор, кој традиционално се користи повеќе децении, е doxorubicin-от. Во повеќе онколошки центри се применуваат хемотераписки протоколи со повеќе цитостатици. Традиционално, комбинираниот хемотераписки режим за саркомите е: mesna, doxorubicin, и ifosfamide (MAI). Доколку по 3 циклуса од овој протокол не се утврди стагнација или регресија на болеста, хемотерапијата се прекинува.

Во последно време постојат клинички студии кои ја испитуваат ефикасноста на paclitaxel-от како монотерапија (Fata 1999). Овој цитостатик може да има значајна активност против ангиосаркомот на скалпот или лицето, дури и кај пациенти кои биле претходно лекувани со хемотерапија или радиотерапија.

Доколку се добие добар одговор со предоперативната хемотерапија, истиот цитостатик или протокол се применува и постоперативно.

Ангиосаркомите е откриено дека се сензитивни на радиотерапијата. Така, постоперативната радиотерапија резултира со подобра локална контрола и се применува кај некомплетно отстранет тумор, или високоградусен тумор кој има поголем ризик да даде локален рецидив.

Лимфосарком

Лимфосаркомот спаѓа во најчестите тумори во детската возраст. Се развива од епителот на лимфните садови. Најчесто се јавува во медијастинумот (средишниот дел на градниот кош), во цревата (илеоцекалната регија) и во крајниците.

Туморите локализирани во медијастинумот може да дадат драматична слика, поради компресијата на бронхот. Така, може да се јави упорна, надразнувачка кашлица, тешка диспнеа, венска стаза на вратот).

Локализацијата во цревата (интестинална локализација) може да доведе до некомплетна цревна опструкција, пратена со болка, промени во празнењето, како и во ретки случаи и појава на илеус (преплет на цревата).

Туморите во крајниците може да доведат до појава на отежнато дишење, отежнато и болно голтање. Овие тумори брзо даваат метастази во лимфните јазли на вратот.

Дијагнозата се поставува врз основа на анамнестички податоци, физикален преглед по системи, лабораториски испитувања, рендгенолошки и ехотомографски преглед, КТ, МРИ, ПЕТ на зафатената регина, биопсија на промената и друго.

Лимфосаркомот е радиосензитивен и добро реагира на радиотерапијата, која може да биде самостојна (кај неоперабилни тумори) или во комбинација со хирургијата и хемотерапијата.