• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size
Видови на тумори
Хистопатолошка класификација PDF Печати
Индекс на артикл
Хистопатолошка класификација
Страна 2
Страна 3
Страна 4
Страна 5
Сите страници

До сега откриени се повеќе од 60 типови или подтипови на мекоткивни саркоми.

Хистолошката класификација се базира на видот на клетката или ткивото од кои туморот потекнува. Присутна е тенденција на овие тумори да дедиференцираат, односно да постојат повеќе хистолошки елементи во еден ист тумор. Ова ја прави дефинитивната дијагноза потешка.

Fibrosarcom

Фибросаркомот потекнува од фиброзното (сврзно) ткиво. Може да се јави во секоја возраст по10-та година од животот, а доколку се јави по 40 годишна возраст, обично тој е секундарен т.е. се јавува на претходно веќе постоечка болест.

Најчесто е локализиран на екстремитетите и тоа во близина на коскените зглобови и на долгите коски. Тој учествува со 22% од сите мекоткивни саркоми.

Обично фибросаркомот е споро растечки тумор и често расте со години. Обично се манифестира со слаба до умерена болка. При ширењето на туморот во околните структури, тој може да ги зафати нервите, крвните и лимфни садови, при што може да се јави пореметена циркулација на крвта во зафатениот екстремитет, појава на оток на екстремитетот, како и интензивна болка поради компресија или инфилтрација на околните нерви.

При брзо растечките, лошо диференцирани тумори, симптомите и знаците на болеста брзо се развиваат, брзо доаѓа до влошување на општата состојба и до појава на далечни метастази.

Дијагнозата на фибросаркомот може да се постави и со нативна рендгенграфија на зафатената регија. Туморот се карактеризира со нејасно ограничена остеолиза (разредување на коската).

За попрецизно одредување на големината, локализацијата и проширеноста на туморот во околните структури се корист КТ и МРИ на зафатената регија. Овие дијагностички методи се многу попрецизни од обичната нативна рендгенграфија и помагаат во одредувањето на операбилноста на туморот и планирањето на оперативниот третман.

Сепак, дефинитивна патохистолошка дијагноза на фибросаркомот се добива со преглед на материјалот земен од туморската лезија при биопсија. „Tru cut“ биопсијата му овозможува на патологот да постави хистолошка дијагноза, но и да го одреди градусот т.е. степенот на диференцираноста на туморот, кој е важен прогностички фактор и кој игра важна улога во изборот на терапијата. Високоградусните тумори се поагресивни, имаат брз локален раст и брзо даваат далечни метастази, поради што терапијата е поагресивна и ги вклучува сите три расположиви тераписки модалитети (хирургија, радиотерапија и хемотерапија).

Сепак, терапија на избор за фибросакромот е хирургијата. Видот на оперативниот третман зависи од стадиумот на болеста, од хистолошкиот градус, како и од локализацијата на туморот.

Кај лошо диференцираниот и недиференциран (анапластичен) фибросарком потребен е поопсежен хируршки зафат т.е. висока ампутација и отстранување на коскениот зглоб. Кај овие тумори се препорачува и постоперативна хемотерапија и/или радиотерапија.

Кај помалите фибросаркоми, кои се и добро диференцирани (G1), се прави попоштедна операција т.е. широка ресекција на туморот, при што се отстранува целиот тумор со дел од околното здраво ткиво (сигурносна граница во здраво) и се прави остеопластика или се поставува ендопротеза.

Општо, сите саркоми не се многу осетливи на зрачна терапија, па затоа, за да се постигне добра локална контрола на болеста треба да се остварат високи зрачни дози во пределот на туморот или туморското лежиште. Сепак, радиотерапијата се препорачува кај неоперабилните фибросаркоми, кај постоперативна резидуална болест (каде со операцијата не е отстранет целиот тумор), кај рецидив на болеста, како и за палијација т.е. намалување на симптомите и знаците на болеста т.е. за подобрување на квалитетот на животот на пациентот.

Се препорачуваат дози од најмалку 66-70 Gy, доколку радиотерапијата е неопходно да се примени и ако сакаме да добиеме добра локална контрола.