• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size
Видови на тумори
Терапија по стадиуми - Лист 3 PDF Печати
Индекс на артикл
Терапија по стадиуми
Стадиум II
Стадиум III
Рекурентен карцином
Сите страници

Стандардни тераписки опции кај пациенти со стадиум III на семиноми

(супрадијафрагмална лимфонодална болест, или дисеминација во паренхималните органи)

По реализираната радикална ингвинална орхиектомија, терапијата продолжува со примена на системска полихемотерапија со 3-4 циклуси на најчесто применуваниот BEP протокол.

Стандардни хемотераписки протоколи се:

  • BEP (bleomycin+etoposide+cisplatin). Модифициран режим се применува кај децата.
  • EP (etoposide+cisplatin) - 4 циклуси кај пациенти со добра прогноза.

Други хемотераписки протоколи што даваат слични преживувања, но не се толку често употребувани, се:

  • PVB (cisplatin+vinblastin+bleomycin)
    Протоколот е исфрлен од употреба и единствено може да се користи во случаи кога стандардните протоколи се неадекватни поради специфични клинички причини.
  • VIP (etoposide+ifosfamide+cisplatin)

Ако по применетата системска хемотерапија се добие комплетен одговор, следуваат само редовни контроли. Доколку одговорот е парцијален, се применува радиотерапија во зависност од локализацијата на метастазите. Обично таа се применува кога резидуалната маса е со трансверзален дијаметар поголем од 3 cm.

Рандомизирана студија ја споредувала ефикасноста на хемотерапијата со 4 циклуси на BEP протоколот со 4 циклуси на VIP протоколот. Студијата покажала слично севкупно преживување и време до појава на рецидив за двата протокола, кај пациентите со напреден дисеминиран тумор на тестисите, кој не бил претходно лекуван со хемотерапија. Но, терапијата со VIP протоколот покажала појаки хематолошки токсични ефекти.

Пациентите со екстрагонадна локализација на семиномот, како во медијастинумот или во ретроперитонеумот, се лекуваат со примена на стандардна хемотерапија.

Присуството на резидуални радиолошки тумори се чести по комплетирањето на хемотерапијата. Повеќето резидуални тумори регредираат во период од неколку месеци. Некои клиничари препорачуваат радиотерапија на резидуалните туморски маси или хируршка ресекција на резидуалниот тумор, доколку тој е со димензии од 3 или повеќе см. И едниот и другиот пристап се контроверзни. Во комбинирани ретроспективни консекутивни серии со 174 пациенти со семином, со присуство на постхемотераписка резидуална болест, третирани во 10 центри, радиотерапијата не покажала значителен доказ во слободното преживување, без прогресија по комплетирањето на комбинираната хемотерапија со cisplantin.

Некои серии со хируршка ресекција на резидуалниот тумор покажале значителен број на резидуален семином, кој барал дополнителна терапија. Сепак, други студии покажале дека големината на резидуалниот тумор не корелира со активноста на болеста, така што повеќето резидуални маси не растат и следењето на туморските маркери, како и КТ-евалуацијата, се добра опција за следење на болеста, дури и кога резидуалните маси се 3 cm или/и поголеми.

Стадиум III на несеминомски тумори на тестис

Стандардни тераписки опции

Пациентите со стадиум III бараат индивидуален пристап, планирање на терапијата за секој пациент индивидуално. Во принцип, по реализираната радикална ингвинална орхиектомија, се продолжува иницијално со системска хемотерапија (се спроведуваат 4 циклуси на системска хемотерапија со BEP или PVB протокол). Притоа е можно да се дојде до следниве ситуации:

  • Доколку по реализираните 4 циклуси на хемотерапија дојде до комплетна ремисија и нормализирање на серумските туморски маркери, тогаш се продолжува само со редовно следење на болниот и со редовни контроли на серумските туморски маркери.
  • Доколку се постигне само парцијална ремисија на болеста по 4 циклуси на хемотерапијата, а серумските туморски маркери се мирни, тогаш се продолжува терапијата со хируршко отстранување на резидуалните туморски маси. Во зависност од патохистолошкиот наод, се постапува:
    • Ако патохистолошката анализа на оперативно отстранетите резидуални туморски маси е негативна (не се најдени метастатски депозити во оперативниот материјал) и серумските туморски маркери се негативни, тогаш се продолжува со редовни контроли.
    • Ако патохистолошкиот наод е позитивен (наод на метастатски депозити во оперативниот материјал), независно од вредностите на туморските маркери, се применуваат уште два циклуса на системска хемотерапија.

Пациенти со висок ризик за третмански неуспех се оние со присутни метастази во паренхимските органи (хепатални, коскени и мозочни метастази) и оние со присутна масивна болест супра и инфра дијафрагмално. Со постојните тераписки опции, само 50% од овие пациенти преживуваат.

По реализираната системска хемотерапија кај овие пациенти се препорачува хируршко отстранување на солитарните метастази, доколку тие се достапни за оперативен третман (метастазектомија на пулмонални, хепатални и мозочни метастази).

Доколку постои солитарна метастатска промена во мозокот, таа хируршки се отстранува, а потоа се спроведува постоперативна радиотерапија на целиот мозок и следува системска хемотерапија со BEP протокол. Кај неоперативните пациенти со метастатски промени во мозокот се спроведува радиотерапија на целиот мозок и системска хемотерапија.

Протоколи кај стадиум III на несеминомски тумори на тестис

По реализираната радикална ингвинална орхиектомија следува стандардна системска хемотерапија.

Стандардни хемотераписки протоколи

  • BEP (Bleomycin, Etoposide, Cisplatin)
  • EP (Etoposide, Cisplatin)

Други хемотераписки протоколи, кои поретко се користат, а кои даваат слични резултати, се:

  • PVB (Cisplatin, vinblastine, bleomycin) Протоколот е исфрлен од употреба и единствено може да се користи во случаи кога стандардните протоколи се неадекватни поради специфични клинички причини.
  • POMB/ACE (cisplatin, vincristine, methotrexate, bleomucin, dactinomucin, cyclophosphamide, etoposide)
  • PIE (Etoposide, Ifosfamide, Cisplatin) – втора линија на хемотерапија. Се применува кога нема одговор на применетиот BEP протокол.

Применети се компаративни студии меѓу четири циклуса на BEP протокол и четирициклус на PIE протокол. Студиите покажале речиси еднакви резултати, но хематолошката токсичност е поголема при примената на PIE протоколот. Присуството на резидуални радиолошки тумори е често по комплетирањето на хемотерапијата. Повеќето резидуални тумори регредираат во период од неколку месеци. Некои клиничари препорачуваат радиотерапија на резидуалните туморски маси или хируршка ресекција на резидуалниот тумор, доколку тој е со димензии од 3 или повеќе см. И едниот и другиот пристап се контроверзни. Во комбинирани ретроспективни консекутивни серии со 174 пациенти со семином, со присуство на постхемотераписка резидуална болест, третирани во 10 центри, радиотерапијата не покажала значителен доказ во слободното преживување без прогресија по комплетирањето на комбинираната хемотерапија со cisplantin.

Некои серии со хируршка ресекција на резидуалниот тумор покажале значителен број на резидуален семином, кој барал дополнителна терапија. Сепак, други студии покажале дека големината на резидуалниот тумор не корелира со активноста на болеста, така што повеќето резидуални маси не растат и следењето на туморските маркери, како и КТ-евалуацијата, се добра опција за следење на болеста, дури и кога резидуалните маси се 3 cm или/и поголеми.