• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size
Видови на тумори
Терапија по стадиуми - Лист 2 PDF Печати
Индекс на артикл
Терапија по стадиуми
Стадиум II
Стадиум III
Рекурентен карцином
Сите страници

Стадиум II на семиномски тумори

  • Овие тумори се поделени на тумори со масивна и немасивна болест. Масивна болест се дефинира кога големината на туморската маса е поголема од 5 см, докажана со компјутерска томографија на абдоменот.
  • Според тоа, кај пациентите со стадиум II на семином, терапискиот пристап зависи од масивноста на нодалната болест.
  • Немасивниот стадиум II на семиноми има стапка на излекување повисока од 90%, со примена на радиотерапија како самостојна тераписка метода со дози од 30-36 Gy. Поранешните студии покажаа дека масивниот стадиум II на семином има стапка на преживување од 70% само со примена радиотерапија. Поновите студии, користејќи современа апаратура и техника на третманско планирање кај високо селектирани пациенти, покажале подобрување на резултатите од радиотерапијата во третманот на пациентите со масивна болест. Комбинираната хемотерапија со cisplantin е исто така ефикасна терапија кај пациенти со масивна болест. Резидуални радиографски туморски маси се честа појава по комплетирањето на радиотерапијата. Повеќето резидуални тумори регресираат во период од неколку месеци.
  • Некои клиничари препорачуваат радиотерапија на резидуалните туморски маси или хируршка ресекција на резидуалниот тумор доколку тој е со димензии од 3 или повеќе см. И едниот и другиот пристап се контроверзни. Во комбинирани ретроспективни консекутивни серии со 174 пациенти со семином, со присуство на постхемотераписка резидуална болест, третирани во 10 центри, радиотерапијата не покажала значителен доказ во слободното преживување без прогресија, по комплетирањето на комбинираната хемотерапија со cisplantin.
  • Некои серии со хируршка ресекција на резидуалниот тумор покажале значителен број на резидуален семином, кој барал дополнителна терапија. Сепак, други студии покажале дека големината на резидуалниот тумор не корелира со активноста на болеста, така што повеќето резидуални маси не растат и следењето на туморските маркери, како и КТ-евалуацијата, се добра опција за следење на болеста, дури и кога резидуалните маси се 3 cm или/и поголеми.

Стандардни тераписки опции

  • Немасивна болест: Радикална ингвинална орхиектомија, следена со адјувантна радиотерапија на билатералните парааортални и ипсилатерални пелвични лимфни јазли. Не се зрачат профилактично медијастиналните лимфни јазли и вратот. Радиотерапијата на ингвиналните лимфни јазли не е стандарден третман, освен ако нема некое оштетување на скротумот, кое може да доведе до зголемен ризик од појава на метастази во ингвиналните лимфни јазли.
  • Масивна болест: По реализираната радикална ингвинална орхиектомија се спроведува системска полихемотерапија (3 до 4 циклуси во растојание од 21 ден, со најчесто применуваниот BEP протокол) или со радиотерапија на абдоминалните и пелвичните лимфни јазли. Стапките на рекуренца по спроведената радиотерапија се повисоки кај масивните тумори отколку кај немасивните, поради што некои клиничари препорачуваат примена на хемотерапија.
    Контроверзии постојат околу тоа дали треба да се примени радиотерапија на резидуалните туморски маси од 3 cm и поголеми или тие хируршки да се ресецираат.

Стадиум II на несеминомски тумори

Стандардни тераписки опции

  • Радикална ингвинална орхиектомија следена со хируршко отстранување на ретроперитонеалните лимфни јазли, со или без ферилна зачувувачка ретроперитонеална лимфонодална дисекција, следена со месечни контроли, кои вклучуваат: физикален преглед, графија на граден кош и контрола на туморските маркери (αFP, HCG, LDH). Оваа тераписка опција на хируршка ретроперитонеална дисекција и внимателно следење на пациентот, со оставање на хемотерапијата за третман на релапсот, е особено погодна за пациентите што имаат помалку од 6 позитивни лимфни јазли, при ретроперитонеалната лимфонодална дисекција, од кои ниеден не е поголем од 2 cm во дијаметар и без екстракапсулна лимфонодална инвазија. Се покажало дека ваквите пациенти имаат само околу 20% до 30% стапка на релапс и повеќето се излекуваат со примена на стандардна хемотерапија при појава на релапсот. Пациентите кај кои не доаѓа до нормализација на туморските маркери, по спроведената ретроперитонеална лимфонодална дисекција, треба да продолжат да се лекуваат со хемотерапија. Присуството на лимфната и васкуларната инвазија, исто така, помага да се предвиди кои пациенти се со висок ризик од релапс. Во го- лема студија за карцином на тестисот, стапката на релапс по реализирана ретроперитонеална лимфаденектомија била 64 кај оние што имале микроскопски наод за васкуларна инвазија во примарниот тумор, наспроти 24% кај оние што немаат васкуларна инвазија. Кај децата не се спроведува лимфонодална дисекција. Кај нив, со клинички стадиум II, се применува хемотерапија.
  • Радикална ингвинална орхиектомија следена со ретроперитонеална лимфонодална дисекција по која следува хемотерапија. Потоа се продолжува со месечни контроли. Една голема студија ги споредувала двете опции (со и без хемотерапија по ретроперитонеалната лимфаденектомија). Објавените резултати од таа студија покажале дека давање на два курса на комбинирана хемотерапија со cisplantin превенира релапс во повеќе од 95% од пациентите.
    Кај пациентите без хемотерапија, стапката на релапс била 49%, но поголемиот дел од овие пациенти можат да бидат излекувани со хемотерапија. Студијата заклучила дека, иако адјувантната хемотерапија може во голем процент да го превенира релапсот, сепак и со оптималната ретроперитонеална лимфаденектомија и со следењето, како и со хемотерапија резервирана за релапсите, ќе даде еквивалентна стапка на излекување.
    Радикална ингвинална орхиектомија, следена со хемотерапија со одложено хируршко отстранување на резидуалните туморски маси (доколку се присутни ) и редовни месечни контроли. Оваа тераписка опција се применува кај пациенти со големи ретроперитонеални туморски маси, кои не се иницијално ресектабилни.

Протоколи кај стадиум II на несеминомски тумори на тестис

Најчесто применувани хемотераписки протоколи се:

  • BEP (Bleomycin, Etoposide, Cisplatin) 3 до 4 циклуси, до нормализирање на нивото на серумските туморски маркери.
  • EP (Etoposide, Cisplatin) 4 циклуси кај пациенти со добра прогноза на болеста.

Други хемотераписки протоколи што даваат слични преживувања, но кои поретко се користат, се:

  • PVB (cisplatin, vinblastine, bleomycin) Протоколот е исфрлен од употреба и единствено може да се користи во случаи кога стандардните протоколи се неадекватни поради специфични клинички причини.
  • VAB VI (vinblastine, dactinomucin, bleomycin, cyclophopsphamide, cisplatin)
  • VPV (vinblastine, cisplatin, etoposide)