• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size
Видови на тумори
Терапија по стадиуми PDF Печати
Индекс на артикл
Терапија по стадиуми
Стадиум II
Стадиум III
Рекурентен карцином
Сите страници

Стадиум I на семиномски тумори

Стандардни тераписки опции:

  • Радикална ингвинална орхиектомија без спроведување на елективна ирадијација на ретроперитонеалните лимфни јазли, но со понатамошни редовни месечни контроли на туморските маркери, графии на белите дробови и компјутеризирана томографија на абдоменот (следење на пациентите). Резултатите од мултипните клинички серии, кои опфатиле повеќе од 900 пациенти со стадиум I на семиноми, третирани со посторхиектомично следење, покажале дека севкупната туморска рекуренца е 15-20%. Речиси сите пациенти кај кои се јавила рекуренца биле излекувани со спроведување на радиотерапија или хемотерапија. Според тоа, стапката на севкупно преживување не се разликува од онаа што се постигнува со примена на адјувантна радиотерапија. Релапсите по 5 години не се чести, но можат да се јават.
  • Радикална ингвинална орхиектомија, следена со единечна доза на хемотерапија со carboplatin. Голема рандомизирана контролна студија, која ја споредувала парааорталната радиотерапија со единечната доза на хемотерапија со carboplatin, по реализираната ингвинална орхиектомија, покажала дека стапките на слободниот период до релапс и севкупното преживување биле идентични по следење на пациентите од 4 години.
  • Радикална ингвинална орхиектомија следена со адјувантна радиотерапија. Орхиектомијата е прва во терапискиот пристап на туморите на тестисот. Заради поголема радикалност се изведува ингвинален пристап. Скротален пристап не се препорачува поради можноста за дисеминација на болеста.
  • Многу радиотерапевти ја препорачуваат профилактичната радиотерапија на ретроперитонеалните лимфни јазли, и покрај негативниот лимфангиограм и/или компјутеризираната томографија на абдоменот, бидејќи приближно 15% од пациентите имаат окултни нодални метастази, кои можат да се излечат со радиотерапија. Во една рандомизирана компаративна студија биле споредувани стапките на релапс и токсичните ефекти кај оние пациенти третирани само со парааортална радиотерапија и оние со ипсилатерална илијакална радиотерапија. Тригодишните стапки на преживување без релапс биле идентични (96% спрема 96.6%), како и стапките на севкупното преживување (99.3% спрема 100%).
  • Со примена на парааорталната и ипсилатералната илијакална радиотерапија, статистички значително се зголемени токсичните ефекти како што се: леукопенијата и дијареата. Пациентите што имаат васкуларна инвазија на примарниот тумор се со повисок ризик од појава на нодални метастази.
  • Во рандомизирана студија е покажано дека радиотерапија со остварување на ТТД од 20 Gy во 10-дневни фракции била клинички еквивалентна со радиотерапијата со ТТД од 30 Gy во 15-дневни фракции по средно следење на пациентите од 61 месец. Тие покажале идентичност како во периодот слободен од релапс така и во севкупното преживување. Пациентите подобро ја толерираат терапијата со пониски дози на радиотерапија.
  • Адјувантна радиотерапија на првиот ешалон на дренирачките лимфни јазли се спроведува поради постојниот висок ризик од нивна зафатеност со окултни, микроскопски метастази, кои не можат да се откријат со досегашните методи на иследување (тој ризик изнесува 15%), а кои можат да се излечат со адјувантната радиотерапија. Поради изразената радиосензитивност на семиномските тумори, ретроперитонеалната лимфаденектомија како самостојна тераписка опција не покажала предност над адјувантната радиотерапија.

Стадиум I на несеминомски тумори

Стадиум I на несеминомите се високо куративни (над 95%).

  • Радикална ингвинална орхиектомија, следена со ретроперитонеална лимфонодална дисекција. Ретроперитонеална лимфонодална дисекција со сочувување на нервите се спроведува кај пациентите со несеминомски тумори со стадиум I. Се покажала како ефикасна стандардна ретроперидонеална дисекција. Хируршката терапија треба да биде следена со месечни контроли на туморските маркери и графии на белите дробови во текот на првата година и еднаш месечни или на два месеци контроли во текот на втората година. Кај пациентите со патолошки стадиум I на несемином, по реализираната ретроперитонеална лимфаденектомија, увидено е дека присуството на лимфна или васкуларна инвазија на примарниот тумор дава поголем ризик за релапс. Во голема студија за карцином на тестисот, стапките на релапс кај оние пациенти со присуство на лимфна и васкуларна инвазија биле 19% во споредба со 6% кај оние без инвазија. Ретроперитонеалната дисекција на лимфните јазли не се применува и не е од корист кај детската возраст. Потенцијалниот морбидитет од хируршката дисекција не е оправдан. Во една голема студија е покажано дека во 27% од пациентите со клинички стадиум I на несеминоми има присуство на метастатски промени во отстранетите лимфни јазли и тие биле ставени во патолошки стадиум II на болеста. Хемотерапијата се применува веднаш по појавувањето на рекуренцата. Една голема студија покажала дека 15% од пациентите со негативна лимфонодална дисекција дале рекуренца, која била најчесто пулмонална и обично во тек на првите 18 месеци од следењето.
  • Радикална ингвинална орхиектомија без ретроперитонеална лимфонодална дисекција, следена со редовни контроли како физикален преглед, контрола на туморските маркери и компјутеризирана томографија на абдомен (следење на пациентите). Рекуренци во белите дробови се ретки, па затоа графија на белите дробови не е потребна за рутинско следење на пациентите. Многу важно е долготрајно следење на пациентите, бидејќи се докажани релапси и по 5 години од реализираната орхиектомија кај пациентите без ретроперитонеална дисекција. Податоците покажуваат дека стапките на релапс се повисоки кај пациентите со хистолошки докажана лимфна и васкуларна инвазија и пониски кога примарниот тумор содржи компоненти на зрел тератом. Некои испитувања покажале повисоки стапки на релапс кај пациентите со хистолошки ембрионален тип на карцином и некои препорачуваат ретроперитонеална лимфонодална дисекција. Други испитувачи не нашле повисока стапка на рекуренца кај оваа хистолошка група. Некои испитувачи препорачуваат ретроперитонеална лимфаденектомија кај пациенти со нормално ниво на AFP пред орхиектомијата, бидејќи сметаат дека овој туморски маркер не може да се користи како показател за релапсот во текот на следењето. Бидејќи пациентите со негативни туморски маркери можат да имаат позитивни туморски маркери при релапс и обратно, пациенти со позитивни туморски маркери да имаат негативни маркери при релапс, некои испитувачи не го сметаат негативниот AFP како контраиндикација за следење на пациентите. Адјувантна хемотерапија со два циклуса на BEP протокол била спроведувана кај клинички стадиум I на несеминоми со висок ризик. Стапките на релапс по спроведената адјувантна хемотерапија се помали од 5%, споредени со околу 50% во сериите на пациенти со висок ризик без адјувантна хемотерапија. Но, стапките на излекување се 95% и повисоки при спроведување на хемотерапија во третманот на релапсите. Адјувантните хемотераписки серии се многу мали за да дадат заклучок за ризикот од појавата на секундарен малигнитет индуциран од хемотерапијата, како и нејзиното влијание врз фертилитетот или ризикот од подоцнежни релапси.